‘Healing Fiction’, zodra iemand die term de afgelopen tijd laat vallen is er maar een ding dat ik denk: yes please! Dit genre heeft gewoon iets speciaals, het brengt verhalen die aanzetten tot denken en je daarnaast heerlijk laten ontspannen met een slow read verhaal waar je jezelf het liefst dagen in onder wilt dompelen. Iets dat ook opgaat voor ‘De Tsubaki schrijfwarenwinkel‘ van Ito Ogawa.
‘De 25-jarige Hatoko verhuist naar Kamakura om de kantoorboekhandel van haar overleden grootmoeder over te nemen. Ze wordt dan ook publiek schrijver, waarvoor haar grootmoeder Hatoko sinds haar jeugd had opgeleid. Bij het schrijven van brieven voor anderen gaat het niet alleen om woordkeuze: het handschrift wordt aangepast; ook de selectie van papier, inkt, envelop en postzegel luistert nauw. Terwijl Hatoko liefdesbrieven schrijft, vrienden herenigt of hen helpt afscheid te nemen, wordt ze in de loop van de seizoenen steeds meer het middelpunt van een liefdevolle gemeenschap. Dan staat er een klant op de stoep met een brief van haar grootmoeder…’ (Uitgegeven door Ambo|Anthos, vertaald door Maria Smolders).
Healing Fiction, voor mij is er geen beter genre om in de weekenden mee op de bank te kruipen, onder een dekentje en te genieten van een heerlijke slow read die je nog dagen bezig gaat houden door de mooie onderliggende boodschappen. Schrijfster Ito Ogawa verrast ons al jaren met prachtige boeken en doet dit nu ook zeker met ‘De Tsubaki schrijfwarenwinkel’, waarin we de verstilling opzoeken en opzoek gaan naar de essentie van het leven en de liefde.
In ‘De Tsubaki schrijfwarenwinkel’ maken we kennis met Hatoko, een jonge vrouw die na de dood van haar oma haar schrijfwarenwinkel overneemt. Maar niet zomaar een winkel. In deze winkel schreef haar oma brief naar brief voor mensen die deze brieven zelf niet konden schrijven. Hatoko, als 11de generatie die de winkel overneemt, wordt op haar beurt ook een ‘schrijver’. Iemand die de hartenwensen, verlangens en verdrietige boodschappen vastlegt voor mensen in brieven. Een eeuwenoude ambacht waardoor ze in contact komt met meerdere mensen, hun verhalen en levensverlopen. Ogawa brengt ons met Hatoko een prachtig hoofdpersonage dat je meeneemt in de wereld van de mensen uit Kamakura. We leren haar kennen als een vriendelijke vrouw die probeert om de mensen om haar heen te helpen, maar ook als iemand die zelf gebukt gaat onder een aantal dingen uit het verleden. Haar grootmoeder, hoewel overleden, speelt een grote rol in dit alles en zal er meermaals voor zorgen dat je ontroert wordt door wat er allemaal is gebeurd.
‘Wauw, dit is Healing Fiction zoals je het iedere dag wilt lezen!’
Zoals je van het genre mag verwachten, brengt Ogawa dit verhaal met een mooie beeldende schrijfstijl, waarmee ze tot de kleinste details gaat in het omschrijven van de mensen en de winkel. Daarbij weet ze met verve en overtuigend de verhalen van de mensen die de winkel bezoeken te vangen. We worden als een derde persoon bij hen aan tafel geplaatst om zo alles mee te krijgen in de rijke vertelling waarmee de schrijfster die verhaal optekent. Daarbij werd ik meermaals geraakt door de verhalen die ze Hatoko toevertrouwen. Maar Ogawa gaat verder dan dat alleen, ze ontroert ook door haar manier van het verweven van de Japanse cultuur in het verhaal. De reflectie daarnaast op onderwerpen als familie, liefde, vriendschappen en rouwen, geeft het verhaal voor mij het laatste beetje extra om het echt te laten beklijven en onvergetelijk te maken.
Ik ben meer dan onder de indruk van ‘De Tsubaki schrijfwarenwinkel’. Dit is Healing Fiction zoals we het altijd wel willen zien. Vol gevoel, een prachtige gemeenschap, onderliggende boodschappen die aanzetten tot denken en een schrijfstijl die het allemaal met elkaar weet te verbinden.


