De zeventienjarige Ivy leeft al een lange tijd met de chronische ziekte reumatoïde artritis, die haar het leven best moeilijk maakt. Wanneer ze deelneemt aan een groep met gelijkgestemde kan ze haarzelf niet voorstellen hoe haar leven voorgoed zal veranderen wanneer ze Grant ontmoet. We lezen erover in de ontroerende YA van Marissa Eller ‘Joined at the Joints‘.
‘Chronically ill seventeen-year-old Ivy has stayed inside baking all summer—pies are better than people, and they don’t trigger her social anxiety. So when her (also) chronically ill mom and sister cook up a plan to get Ivy out of the house and into a support group, Ivy doesn’t expect to say more than a few words. And she certainly doesn’t expect Grant. Grant is CUTE: class-clown cute, perfectly-messy-hair cute, will-always-text-you-back cute. There’s an instant connection between them. He has the same illness as her—juvenille rheumatoid arthritis—and he actually understands Ivy’s world. But just because he understands her pain doesn’t mean he can take it away, and she wishes he could… because it’s getting worse. Ivy has always tried her best to seem “normal,” but between symptom management, new treatment plans, and struggling with medical self-advocacy, being sick feels more and more difficult. With her energy plummeting, even her bestie starts drifting away! What if Grant does, too? Will Ivy’s sugar-sweet romance pan out? Can she maintain her façade, for him and for the world. . . or should she be brave and let it drop?’ (Uitgegeven door Holiday House)
Boeken waarin we meer krijgen dan een rom com, maar eentje met lagen die we mogen afpellen, personages die we in onze harten sluiten door hoe prachtig menselijk ze zijn en waarin we schrijfwerk zien vol emotie. Ik hou ervan en sinds een paar weken heb ik een favoriete nieuwe schrijfster gevonden die ons precies dat brengt: Marissa Eller. Ze verrast ons keer op keer met prachtige werken en ook met ‘Joined at the Joints’ zet ze een verhaal neer dat in een woord geweldig is!
In ‘Joined at the Joints’ maken we kennis met de tiener Ivy, die een grote passie heeft: bakken. Iets dat ze helaas niet altijd zomaar kan uitvoeren, want ze heeft de chronische ziekte reumatoïde artritis, die vaak roet in het eten gooit. Wanneer we haar voor het eerst leren kennen is dat dan ook in een hoofdstuk waarbij ze op de bank ligt en naar Food Network kijkt, terwijl ze probeert om zo stil mogelijk te blijven liggen om niet teveel pijn te ervaren. We maken daarbij meteen kennis met een geweldig leuk personage, iemand met de nodige humor, sarcasme en ook een beetje zelfspot. Ivy lijdt niet alleen aan reumatoïde artritis, maar heeft ook een angst voor naar buiten gaan. Haar zus en moeder, die ook beide aan een chronische ziekte lijden, besluit om haar in te schrijven voor een steungroep. En daar ontmoet ze de knappe Grant. Iemand die aan dezelfde ziekte lijdt als zij en haar hart meer dan op hol brengt. Maar kan ze haar hart wel voor hem openen? Met Ivy brengt Eller ons een sterk, pakkend en ook kwetsbaar personage dat je vanaf de eerste pagina meteen in je hart sluit. Zoals ik al beschreef heeft ze een grote dosis humor waarmee ze naar de wereld kijkt. Maar we zien haar ook worstelen met haar leven en de uitdagingen die ze aan moet gaan door haar ziekte. Hier worden we goed in meegenomen door Eller die het verhaal optekent vanuit de ik-vorm en ons zo goed in de buurt brengt van Ivy. De schrijfster zet met Ivy een menselijk personage neer, iemand die te maken heeft met een chronische ziekte maar haarzelf daar niet door laat definiëren. Die sterk is, laat zien dat iedereen twee kanten heeft en dat doorzettingsvermogen de motor is van doorleven wanneer het moeilijk is.
‘Het verhaal voelt op geen een punt te zwaar, maar verliest ook geen impact!’
Eller brengt ons het verhaal van Ivy en Grant met een pakkende vlotte pen, waarmee ze ons binnen een mum van tijd het verhaal mee inneemt. We worden meteen in de familie geplaatst vanaf het eerste moment en leren naast Ivy ook haar broer, zus en ouders kennen. Allen zo met hun eigen karakter die het verhaal meteen kleur geven. Eller kiest er niet voor om heel veel details te vermelden, maar wel op de juiste momenten. Waardoor je een goed beeld krijgt van het leven van Ivy en de mensen in de steungroep. Maar ook dat van haar familie. Eller brengt ons een verhaal dat daarnaast staat als een huis door de kracht en hoop dat erin zit. Door de blik van de schrijfster op ziektes, angst en toekomst. Dit weet ze in een rom com te verpakken die bol staat van de humor en uiteraard ook de opbloeiende liefde die we terug zien komen. Hierdoor voelt het verhaal op geen een punt te zwaar, maar verliest het ook geen impact. Ik ben onder de indruk!


