Recensie: ‘De schreeuw van de zeearend’, Karin Smirnoff

De Millennium serie, de Zweedse serie houdt ons al zes boeken aan de pagina’s gekluisterd van de spanning. Stieg Larsson begon de populaire serie, waar wereldwijd meer dan honderd miljoen exemplaren van zijn verkocht. Zijn erfgenamen hebben het stokje nu doorgegeven aan een van Zwedens grootste auteurs, Karin Smirnoff. Weet zij een net zo spannend verhaal neer te zetten met ‘De schreeuw van de zeearend‘?

‘In het hoge noorden van Zweden, buiten het zicht van de media, trekt de aanwezigheid van onontgonnen natuurlijke bronnen veel internationale bedrijven, goudzoekers en criminaliteit aan. Lisbeth Salander is niet vanwege dit probleem naar het noorden gereisd, maar omdat ze aangesteld is als voogd van haar nichtje Svala, wier moeder is verdwenen. Mikael Blomkvist is ook op weg naar het noorden voor ongemakkelijke familiezaken: de bruiloft van zijn dochter. Mikael kent de aanstaande bruidegom amper en deze lijkt wat te verbergen. Als de familie bedreigd wordt, moet Mikael uitzoeken wat er aan de hand is en hen proberen te beschermen. Alleen Lisbeth is zijn laatste hoop.’ (Uitgegeven door A.W.Bruna, vertaald door Edith Sybesma).

Thrillers, ik lees ze niet vaak. Het genre trekt mij minder dan het feelgood/roman genre. Maar als ik een thriller lees dan kun je er met zekerheid van zeggen dat het een Zweedse thriller is. De afgelopen jaren hebben we veel goedgeschreven, spannend en beklemmende verhalen uit het land voorbij zien komen. Waarvan de Millennium serie toch wel een van de bekendste is. Schrijfster Karin Smirnoff nam het stokje van Stieg Larsson over en zet de serie voort, en hoe!

Smirnoff steekt het verhaal meteen prikkelend in met een krachtig eerste hoofdstuk waarin ze meteen de setting zet voor de rest van het verhaal: gedetailleerd schrijfwerk dat drijft op zintuigelijke omschrijvingen, met veel aandacht voor beweegredenen en met situatieschetsingen waardoor je meteen in het verhaal zit. Smirnoff neemt ons mee in een beklemmend verhaal, waar ze vanuit het alwetende perspectief ons als vogel boven het verhaal hangt. We zien hoe Lisbeth naar het noorden trekt om de voogdij over haar nichtje op zich te nemen. Net wanneer ook Mikael daar naartoe komt om de bruiloft van zijn dochter bij te wonen. Wat beide echter niet weten is dat zij op een situatie stuitten waar de honden geen brood van lusten. In het altijd zo rustige gebied wordt een windmolenpark aangelegd en daar hebben meer mensen baat bij dan in eerste instantie wordt gedacht. Tijd voor Lisbeth en Mikael om hun krachten te bundelen en het tot op de bodem uit te zoeken. Doordat we als een vogel boven het verhaal hangen krijgen we over iedereen wat mee, een fijne manier van verhaalvertelling in een verhaal waar naast Lisbeth en Mikael een heel scala aan mensen voorbijkomt. Smirnoff geeft ons zo een goed beeld van het verhaal en de beweegredenen van de personages, waar ze ons gaandeweg het verhaal een natuurlijke band mee laat opbouwen.

‘Een beklemmend verhaal met kick ass vrouwen!’

Deze manier van schrijven zorgt er ook voor dat de spanning goed wordt opgevoerd. Smirnoff presenteert ons een verhaal waarbij de actie elkaar snel opvolgt, gruwelijkheden zijn aan de orde van de dag in het voorheen zo rustige noorden. Daarbij is dit boek ook zeker niet voor degene die opzoek zijn naar een huis-en-tuin thriller, maak je voor deze thriller maar op voor: moord, brut geweld tegen vrouwen, misbruik en corruptie. Smirnoff volgt met deze verhaalinsteek haar voorgangers in de Millennium serie, maar geeft het ook iets eigens. Zo is dit boek ook een eerbetoon geworden voor krachtige vrouwen. Niet alleen Lisbeth is een kick ass persoon om te volgen, ook haar nichtje kan er wat van. Daarnaast zien we gaandeweg het verhaal nog meer vrouwen opstaan en samenkomen tegen het kwaad. Een mooie manier om het verhaal op een subtiele manier toch meer eigen te maken, wat nieuwsgierig maakt naar een volgend verhaal.

‘De schreeuw van de zeearend’ is een beklemmend en spannend verhaal, waarbij Smirnoff met verve het stokje overneemt van haar voorgangers in de serie. Daarbij valt vooral haar mooie gedetailleerde manier van schrijven op, die je helemaal meeneemt in het verhaal. Een boek dat smaakt naar meer in deze serie!

1 Comment

Add Yours
  1. 1
    Patrick Meijer

    Na de oorspronkelijke drie delen van wijlen Stieg Larson, werd het stokje overgenomen door David Lagerkranz. Deze drie boeken waren bijna volledig in de lijn van Stieg Larson. Dit zevende deel staat mijlenver af van de eerste zes boeken. Als de serie na het zesde boek gestopt was, was dat in mijn ogen prima geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.