Recensie: ‘Verbrande suiker’, Avni Doshi

Een verhaal over liefde, vergelding en bedrog tussen moeder en dochter. Zo wordt het boek ‘Verbrande suiker‘ van schrijfster Avni Doshi omschreven. Ze debuteert hiermee in het romangenre en laat meteen haar stempel achter.

Antara is als kind volledig aan haar lot overgelaten. Haar moeder Tara leidde een losbandig leven: ze verliet een liefdeloos huwelijk en vertrok naar een ashram, leefde even als bedelaar (vooral om haar ouders te treiteren) en was jarenlang geobsedeerd door een dakloze kunstenaar. Nu Antara volwassen is en Tara begint te dementeren, zoekt ze naar een manier om hun gedeelde verleden een plek te geven – want misschien verschilt ze niet eens zo veel van haar moeder.‘ (Uitgegeven door Xander Uitgevers, vertaald door Luud Dorresteijn en Maaike Harkink)

Hoe zorg je voor je moeder als zij nooit voor jou heeft gezorgd? Het is de vraag waar Antara mee worstelt in het debuut van schrijfster Avni Doshi ‘Verbrande suiker’. Het boek stond op de shortlist van de prestigieuze Booker Prize 2020, een geweldige prestatie! ‘Verbrande suiker’ is een boek dat verrast en verwart, en mij helaas niet helemaal wist te overtuigen.

Maak kennis met Doshi’s geesteskind Antara, vanaf haar vroege jeugd werd ze door haar moeder aan haar lot overgelaten. Ze groeit op in een asram, verlaat hem hals over kop als moeder niet meer de ‘uitverkorenen’ is van de guru die aan de macht is. Wat zich vervolgens ontvouwt is een leven vol zorgen, onzekerheid en onveiligheid, waarbij Antara de zorg over haar moeder op zich moet nemen. Doshi vertelt het verhaal vanuit de ik-vorm waardoor je vanaf begin af aan al snel een band met het hoofdpersonage opbouwt. Je leest gaandeweg het verhaal over de zware gebeurtenissen waar ze in haar jonge leven mee te maken heeft gekregen en hoe dit op latere leeftijd nog steeds invloed heeft. Hoe ze worstelt met het feit dat haar moeder er nooit voor haar was, maar ze nu wel voor haar moet zorgen.

‘Een beeldende, haast literaire schrijfstijl’

Doshi zet met ‘Verbrande suiker’ een krachtig portret neer van een vrouw die op zoek is naar wie ze is en wie ze wil zijn. Haar beeldende schrijfstijl neemt je hier aan de hand in mee, waardoor je als lezer haast aanwezig bent in het verhaal. De schrijfstijl van Doshi is haast literair te noemen, net zoals de onderwerpkeuze die meermaals aan het denken zet. Het is echter ook deze schrijfstijl die de vaart regelmatig uit het verhaal haalt en daarmee de aandacht van de lezer meerdere keren verliest. Dagelijkse futiliteiten krijgen veel aandacht, tot in de kleinste details, terwijl dit niet altijd in dienst staat van het verhaal. Desalniettemin zal iedere literatuurliefhebber genieten van de bloemrijkheid van de schrijfstijl van Doshi: “Ik haal mijn voeten uit mijn gympen, die uitgerekt zijn bij de opening omdat ik de veters nog nooit heb losgemaakt. de vloer is koud en ruikt naar citroengrasmelk.”

Hoewel Doshi mij niet helemaal wist te overtuigen zet ze een krachtig portret neer van een vrouw die gebeurtenissen uit haar verleden een plaats moet geven in het heden. Een verhaal met onderliggende boodschappen, een beeldende schrijfstijl, die iedere literatuurliefhebber zal bekoren.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.