Als er een boek is waar ik dit jaar halsreikend naar heb uitgekeken dan is het wel ‘Write Me For You‘ van Tillie Cole. Na het lezen van de samenvatting van dit boek wist ik namelijk dat ik een emotionele reis in zou stappen dat potentieel mijn hart zou kunnen breken maar tegelijkertijd ook kennis zou laten maken met een verhaal dat mijn voor altijd bij zal blijven. En ik kan je zeggen: dit boek is alles wat ik wenste en nog meer!
‘Seventeen-year-old June Scott has always dreamt of becoming a novelist. To write the greatest love story ever told. One that would fill hearts and souls with happiness and joy. However, June has never been in love and when she receives some devastating news, there doesn’t feel as if there’s much time left for her own beautiful love story. That’s until she meets Jesse Taylor who treats every day as if it could be his last. Which could be true. For them both. Together their worlds light up and a love so strong grows between them. With days slipping away like sand in an hourglass June begins to write their love story. June is determined to give the boy she loves the story of them. And the world a reminder of who they might have been if their stars were written differently. Because even when your heartbeat stops, a true love story never dies.’ (Uitgegeven door Penguin UK).
Eigenlijk zou ik deze recensie in willen steken met ‘lees deze recensie niet maar begin meteen aan het boek’. Maar dat zou het idee van een recensie een beetje te niet doen vrees ik haha! ‘Write Me For You’ is zo’n boek dat je zelf moet ervaren om te weten hoe ontzettend mooi het is. Net zoals verhalen als ‘A Walk To Remember’ en ‘The Fault in Our Stars’ ga je de tissues nodig hebben (en dan bedoel ik ook echt een complete doos), want jeetje want brengt Cole ons een hartbrekend maar prachtig verhaal tegelijkertijd!
In ‘Write Me For You’ maken we kennis met de zeventienjarige June op het meest verdrietige moment in haar leven. We zitten met haar in de kamer van de dokter waar ze het nieuws krijgt dat ze een dodelijke variant van kanker heeft en dat ze niet meer lang te leven heeft. De dokter geeft aan dat ze in haar geval niets meer voor haar kunnen betekenen, maar twee dagen later blijkt hij toch een optie voor haar te hebben gevonden. Een medisch traject, in proeffase, dat haar mogelijk kan helpen maar wel ontzettend zwaar gaat worden. June neemt de kans met beide handen aan en reist af naar de plek waar ze samen met zeven anderen deel zal nemen aan het traject. Daar ontmoet ze Jesse en de twee hebben meteen een klik. Samen gaan ze het traject aan en misschien kan June’s droom, het vinden van een liefde om over te schrijven, wel uitkomen tijdens het traject. Cole brengt ons twee personages waaruit we het verhaal volgen, dat van June en Jesse. June is altijd bezig geweest met schrijven en droomt ervan om een liefdesverhaal te schrijven, een verhaal dat gebaseerd is op haar eigen liefdesleven. Maar dat kan niet eens beginnen wanneer ze de diagnose krijgt die haar leven verwoest. Beetje bij beetje zien we hoe ze omgaat met deze diagnose, kansen pakt om haar dromen toch uit te laten komen en het verhaal te schrijven dat ze zo lang al wil schrijven. Jesse is het tweede personage waaruit we het verhaal volgen. Een jongen die het niet makkelijk heeft gehad, maar altijd zijn geluk kon halen uit football totdat ook hij een verwoestende diagnose krijgt. Samen met June en twee vrienden gaat hij de strijd aan tegen de ziekte en voelt hij voor de eerste keer meer dan alleen het verdriet van zijn diagnose.
‘Het pakt, het ontroert, het breekt je hart en heelt tegelijkertijd door de prachtige onderliggende lagen!’
Cole brengt ons het verhaal van June en Jesse met een prachtige beeldende pen, waarmee ze ons perfect meeneemt in hun gevoelens en emoties. Iets dat nog meer kracht bij wordt gezet doordat ze het verhaal vanuit twee perspectieven optekent waardoor je echt dicht bij de personages in de buurt komt. Daarbij heeft Cole veel aandacht besteed aan de binnenwereld van Jesse en June, waarbij emoties worden onderzocht en uitgediept, wat maakt dat je alle gevoelens meeleeft in het verhaal. Je gaat door het verdriet dat ze voelen door de diagnose en de verwoestende machteloosheid die dit met zich meebrengt. Door de eerste vlinders die ze voor elkaar voelen en waardoor er weer wat licht schijnt aan de horizon. En door de hoop en woede die gepaard gaat bij het traject dat ze ingaan. Emoties die in de handen van Cole zo mooi naar het papier worden gebracht dat je alleen maar de tissues bij de hand kunt houden om je ogen te deppen. Dat ze ons daarnaast een verhaal in een verhaal brengt met June maakt het extra speciaal. June schrijft het liefdesverhaal van haar en Jesse, hoe ze hoopte dat deze zou uitlopen. Een ontroerende laag in het verhaal waarin je de wens die in haar schuilt om verder te leven zo goed voelt. Het pakt, het ontroert, het breekt je hart en heelt tegelijkertijd door de prachtige onderliggende lagen!


